Het is me nu al een aantal keer overkomen dat ik met veel enthousiasme weer een leuke nieuwe horecatent zag verrijzen, met de potentie om uit te groeien naar eindelijk een locatie waar muziek wordt gedraaid die ik leuk vind en waar dan ook ruimte is om op te dansen. Dan denk ik: kijk weer een ondernemer die het begrijpt, we hebben als eiland wel degelijk potentie om een heel interessant nachtleven aan te bieden, en dat ook te promoten als een stukje toerisme. Klopt het verhaal van CTB, zie je wel, we halen die doelgroepen wel naar het eiland.

Maar wat gebeurt er dan?! Een of andere lastige buurman gaat klagen over geluidsoverlast, zonder rekening te houden met de economische gevolgen voor de ondernemer maar ook voor het uitgaansproduct als geheel waar hij zelf toch ook baat bij heeft. ‘Not in my backyard’ noemen we dat in vakjargon van de stedelijk manager..... Vorig jaar is het mijzelf niet gelukt om regelmatig muziek neer te zetten in Kas di Alma Blou, omdat de theaterdirecteur zelf zijn woongenot juridisch had afgedekt in het huurcontract. Daardoor bleef het concepte teveel hangen in het ‘galery-image’ van de vorige huurder van het pand. Tweede voorbeeld: de hippe tent Central Park op Zeelandia heeft nota bene last van ‘mister Tourism’ Billy Jonckheer himself, dient klachten in waardoor late night parties met muziek nu niet meer kunen..... En ook de nieuwe loungetent ‘MOON’ heeft al kennis gemaakt met dit fenomeen, waar een rijke advocaat heeft laten weten zich in zijn woongenot bedreigd te zien als er harde muziek klinkt in zijn achtertuin.....

Dit soort situaties werkt de ontwikkeling van een interessant nachtleven regelrecht tegen, maar kan worden aangepakt door het maken van goede afspraken tussen buren, die via de politie voor een bepaalde tijd worden vastgelegd zodat handhaving gegarandeerd is.

Ik vind dat iedereen zich moet realiseren dat we in een gemeenschap leven waarin we de schaarse (geluids)ruimte met elkaar moeten delen, en dat niemand het recht heeft om alle ruimte voor zichzelf op te eisen. Wonen in een stedelijke omgeving vraagt tolerantie van beide kanten, een beetje geven en nemen. Als jij je leven lang hard gevochten om je woonplek en plek in de samenleving te verwerven, dan vind ik het een vorm van machtsmisbruik als je geen ruimte biedt aan een nieuwe generatie om hetzelfde te doen vanuit een nieuwe tijdsgeest. En zo erg is het toch niet als er 1 keer per maand een feestje bij de buren is tot in de late uren, misschien een leuke gelegenheid om eens kennis te maken of eindelijk dat weekendje weg te plannen wat je jezelf al zolang hebt beloofd....